„Idź na Motykę” – mówili… Ta trącąca sarkazmem formuła w przypadku dróg wspinaczkowych w Tatrach jest stwierdzeniem na miarę prawdy objawionej. Jeśli będziemy szukać satysfakcjonujących linii w niezbyt wysokim, lecz trzymającym klasę przedziale trudności, z pewnością nasz wybór padnie na jedną z Dróg Motyki. Raczej wcześniej niż później, bo liczne z nich to kursowe klasyki, a inne stanowią niebanalne opcje, na których zawieszamy oko, lustrując niektóre z pięknych tatrzańskich ścian.

W chwili, gdy kończę ten test, jestem właśnie w Céüse – miejscu, które bardzo szybko weryfikuje, czy nogi tylko stoją, czy naprawdę pracują na stopniach. Po wcześniejszych doświadczeniach z Indalo na polskiej Jurze i w mocno przewieszonych, westowych rejonach mam już dość jasny obraz: to buty, które najbardziej lubię wtedy, gdy od precyzji pracy stóp zależy cała sekwencja.

Chodnik jest jasny i gładki. Blask razi w oczy. Dalekobieżny autobus wydaje się nieproporcjonalnie wysoki. Nie wiem, gdzie schowałam okulary, i odruchowo zamykam oczy. Pod powiekami przesuwają się kilometry pyłu. Łany kalifornijskich maczków, domki często sklecone z byle czego, otoczone wspaniałymi ogródkami. Suche wzgórza z kępami półpustynnych drzew. Sto pięćdziesiąt kilometrów, które dzieli nas od Santiago, minęło zaskakująco szybko. Czuję się zdezorientowana. Różnica czasu, doba w podróży, kupowanie jedzenia w supermarkecie i pierwsza plama na bardzo jasnych spodniach.

Wspinanie w czeskich piaskowcach – wciąż stosunkowo mało popularne w naszym środowisku – kusi smakiem prawdziwej przygody i oldschoolowym, wybitnie ortodoksyjnym klimatem. Tamtejsze skały wymagają odpowiednich predyspozycji, przygotowania, znajomości reguł etycznych, a przede wszystkim żelaznej psychy. Między innymi dlatego zdobywanie zazwyczaj rzadko uczęszczanych turni zapewnia dużą dawkę satysfakcji i niezapomniane wrażenia. Zapraszamy was zatem w rejon Křížovego vrchu, gdzie warto rozpocząć przygodę w piachach i poczuć nieco tej specyficznej atmosfery.

Alpinizm od początku stanowi jeden z najważniejszych elementów tożsamości marki Salewa, choć sposób, w jaki kolejne pokolenia doświadczają gór, stale się zmienia. Okna pogodowe stają się krótsze, a warunki coraz mniej przewidywalne i bardziej skrajne, dlatego na znaczeniu zyskują uniwersalność, bezpieczeństwo oraz możliwość szybkiego dostosowania się do sytuacji.

Do obszernej wiaty wchodziło się pod nisko zwisającym okapem z ostrych, suchych liści kokosowych, które jak gont chroniły wielki stół przed opadami letniej pory deszczowej. Przez ostatni tydzień po zachodzie słońca komfortowo poruszało się w koszulkach, lecz tego wieczoru zaczął wiać zimny wiatr. Temperatura spadła do zaskakujących 17°C i wszyscy wskoczyli w puchówki.