Pojawienie się tanich biletów na trasie Budapeszt – Baku poskutkowało krótką dyskusją, której efektem był zakup tychże, rezerwacja hotelu i fury. Sprawdzone towarzystwo nie dało się wysadzić z siodła na Synaju i zgłosiło akces do odwiedzenia Azerbejdżanu: Piotr, który jednak jeszcze nie wszedł na wszystkie szczyty w Europie, Maciek – kolekcjoner krajów, w których można się wspinać, i Adam – nasz supernawigator.
20-28 września 2025 r. w stolicy Korei wystartuje aż 7 zawodniczek i zawodników Kadry Narodowej PZA w parawspinaczce: Jadwiga Gąsienica-Chmiel, Agnieszka Kwolek, Krzysztof Kuczewski, Anna Lipińska, Jakub Szmańda, Bartłomiej Szyszkowski, Jan Zaleski. Dla tego ostatniego zawody MŚ będą debiutem w rywalizacji międzynarodowej.
Roviště opisywane jest jako žulový ráj, co już samo w sobie wydawało mi się wystarczającym powodem, by się tam udać – wspinaczkową żulerkę cenię bowiem najbardziej. Okazuje się jednak, że žula po czesku oznacza granit, co nie przeszkadza mi nadmiernie, bo należy on do moich ulubionych rodzajów skały.
6 zawodniczek i zawodników będzie reprezentować Polskę w rywalizacji międzynarodowej na austriackiej „ścianie ścian”. Będą to: Jadwiga (Giga) Gąsienica-Chmiel, Agnieszka Kwolek, Anna Lipińska, Krzysztof Kuczewski, Jakub Szmańda, Bartłomiej Szyszkowski. 5 kadrowiczów trenuje w Stowarzyszeniu Skocznia. Wyjątkiem jest Giga, która na co dzień trenuje w Oslo.
Apulia, albo w oryginale Puglia… Czy ktoś poza lokalnymi wspinaczami kojarzy tamtejsze rejony? Powiedzmy sobie szczerze: to miejsce niepopularne do tego stopnia, że trudno o informacje z pierwszej ręki, co, w kontekście łojenia, może nas czekać na południu Włoch.
Wybranie Egiptu na kierunek wyjazdu wspinaczkowego wydaje się oryginalne, a może nawet odkrywcze. Kiedy poinformowałem o tym znajomego, nie tylko nie zdziwił się, ale odpisał: „Byłem tam. Wspinałem się koło świętej Katarzyny. W aptece wykupiliśmy cały zapas spirytusu, bo miałem imieniny”. Uznałem to za rekomendację.
Wraz z czwórką przyjaciół wybrałem się na wspinaczkowy trip w sercu Bałkanów – krainy znanej z sięgającej starożytności historii i z nadal dzikich gór. Na poszukiwanie inspirujących skał w tej części Europy ruszyliśmy… zimą. Choć było jej daleko do mroźnej pory roku, do jakiej zdołaliśmy przywyknąć, to i tak wydawała się najmniej odpowiednim okresem na wspinaczkę na Bałkanach. Jednak dzięki tej decyzji mogliśmy delektować się prawdziwą esencją miejsc chwilowo wolnych od hord letnich turystów.
„Wkrótce wieści o kolejnym zakończeniu pracy na Dwoistej…”. Takim stwierdzeniem Andrzej Mirek zakończył swego posta (z 26 czerwca br.) na FB, informując o wykonaniu tarasów u stóp prawej części Dwoistej Turni w Dolinie Kobylańskiej. Była to nieco kąśliwa, ale oddająca atmosferę ostatnich tygodni uwaga o finiszu prac na tej skale i wokół niej. Tak się bowiem składa, że już wcześniej, bo od połowy maja, kilka razy ogłaszałem rychły koniec tego przedsięwzięcia, zaznaczając zwykle na marginesie, że trzeba jeszcze wykonać małe korekty i poprawki…
W nowym cyklu wspinacze, którzy wystąpili w serii filmowej „Klasyki Jury”, prezentują swoje ulubione drogi na polskim wapieniu. W pierwszej odsłonie TOP 10 opisali Ksymena Basińska i Kuba Ciechański.
Tanner Bauer i Chris Deuto, dwójka ambitnych, młodych ambasadorów Black Diamond, którzy szukają swojej drogi w świecie wspinaczki, mierzy się z drogą Doubloons (5.14/8c), wiodącą filarem efektownej turni w dolinie Abyss w Kolorado, Doubloons (5.14b/8c).
W bazie XV MAS pod Dupą Słonia w Dolinie Będkowskiej podsumowaliśmy zmagania czterdziestu pięciu zespołów, które zmierzyły się z formułą towarzyskich zawodów wspinaczkowych.
Dla większości z nas synonimem wspinania w Turcji pozostaje Geyikbayırı. Część kojarzy jeszcze pobliskie Olympos, a niektórzy położoną w okolicy Bodrum Datçe. Jednak, bez względu na znajomość topografii, dla wszystkich jest jasne, że sezon rozsądnego wspinania zaczyna się tam jesienią i kończy wiosną. Kiedy więc w połowie kwietnia usłyszeliśmy w Datçe, że w okolicach Kapadocji leży Aladağlar (wym. Aladala, z tur. Antytaurus), gdzie sezon dla odmiany trwa od wiosny do jesieni, postanowiliśmy je odwiedzić.
Pierwszy zapis w swoich wspinaczkowych zeszytach potwierdzający poprowadzenie drogi na krakowskich Krzemionkach znalazłem pod datą 15 maja 2001 roku. Musiał wtedy ten jeden z najstarszych krakowskich kamieniołomów zrobić na mnie duże wrażenie, bo od tego czasu częstotliwość wpisów wyraźnie się zwiększyła. Wspaniała komunikacyjnie lokalizacja, kojący popołudniowy cień, umożliwiający komfortowe wspinanie do późnego wieczora, i wyjątkowo ciągowe, piękne linie czyniły z tego zakątka często pierwszy wybór. Szczególnie w tygodniu, kiedy brak czasu nie pozwalał na wypad w dolinki. Krzemionki były jak znalazł, zawsze blisko i zawsze w cieniu.
Końcówka listopada to idealny czas, by odkurzyć dziaby i rakobuty. Sezon zimowy coraz bliżej, ale na tatrzańskie wspinanie zazwyczaj jeszcze za wcześnie. Nic więc lepszego nie wymyślimy, niż intensywny trening drytoolowy!
Jest wiele powodów, dla których warto wybrać się turystycznie do Portugalii. Jednak znajdzie się ich znacznie więcej, jeśli jesteśmy pasjonatami skał i pływania na desce. Wspaniałe oceaniczne fale i ogromne plaże przyciągają najlepszych surferów z całego świata, ale również wspinaczom kraj ten ma zaskakująco wiele do zaoferowania, nawet w porównaniu z bardziej znanymi rejonami w Europie.
W skałach mamy długo oczekiwaną wiosnę. Przyroda budzi się do życia, ptaszki zakładają gniazda i wysiadują jaja, a my coraz chętniej wspinamy się w plenerze.
Rozwspinaliście się porządnie w majówkę? Mamy nadzieję, że tak, bo szczęśliwa, trzynasta edycja Memoriału Andrzeja Skwirczyńskiego już niebawem! W tym roku spotkamy się w sobotę, 11 czerwca. Areną rywalizacji będzie ponownie Dolina Będkowska. W razie niepogody termin rezerwowy to niedziela, 12 czerwca.
Znaczna część terenów wspinaczkowych w Polsce znajduje się na terenach prywatnych, których właściciele – po zapewnieniu, że „wspinacze są fajni” – udostępnili je nam. Niestety, co jakiś czas musimy się wstydzić za tych „mniej fajnych”.
Za sprawą Williama Bosi hiszpański rejon Siurana dorobił się pierwszej linii o wycenie 9b+. Mowa o King Capella, drodze obitej w latach 90. przez Davida Brasco, której pierwszego przejścia dokonał młody Szkot. Tym samym elitarny klub wspinaczy z 9b+ na koncie wzbogacił się o nowego, szóstego członka (i pierwszego Brytyjczyka).
Wyborną formą znów zaimponował nam Iker Pou, którego upływ czasu zdaje się nie imać: Bask świętował niedawno 44 urodziny. Najwyraźniej postanowił sobie z tej okazji sprawić prezent - choć nieco spóźniony, ale za to jaki! W rejonie El Museo otworzył kolejną kombinację własnego autorstwa: Guggen-Hell - prawie 50-metrowy skalny pasaż o trudnościach sięgających 9a+/b! Taka wycena z miejsca winduje nowo powstałą drogę do miana najtrudniejszej w całym archipelagu Balearów.
