GÓRY Wspinanie górskie

„Idź na Motykę” – mówili… Ta trącąca sarkazmem formuła w przypadku dróg wspinaczkowych w Tatrach jest stwierdzeniem na miarę prawdy objawionej. Jeśli będziemy szukać satysfakcjonujących linii w niezbyt wysokim, lecz trzymającym klasę przedziale trudności, z pewnością nasz wybór padnie na jedną z Dróg Motyki. Raczej wcześniej niż później, bo liczne z nich to kursowe klasyki, a inne stanowią niebanalne opcje, na których zawieszamy oko, lustrując niektóre z pięknych tatrzańskich ścian.

W chwili, gdy kończę ten test, jestem właśnie w Céüse – miejscu, które bardzo szybko weryfikuje, czy nogi tylko stoją, czy naprawdę pracują na stopniach. Po wcześniejszych doświadczeniach z Indalo na polskiej Jurze i w mocno przewieszonych, westowych rejonach mam już dość jasny obraz: to buty, które najbardziej lubię wtedy, gdy od precyzji pracy stóp zależy cała sekwencja.

Mozolne nabijanie kilometrów, meta, która wcale się nie przybliża, nuda, samotność, zmęczenie… Tak „realiści” widzą rzeczywistość długodystansowego wędrowania. Dlaczego więc thru-hiking, wbrew temu wszystkiemu, staje się coraz bardziej popularny?

Chodnik jest jasny i gładki. Blask razi w oczy. Dalekobieżny autobus wydaje się nieproporcjonalnie wysoki. Nie wiem, gdzie schowałam okulary, i odruchowo zamykam oczy. Pod powiekami przesuwają się kilometry pyłu. Łany kalifornijskich maczków, domki często sklecone z byle czego, otoczone wspaniałymi ogródkami. Suche wzgórza z kępami półpustynnych drzew. Sto pięćdziesiąt kilometrów, które dzieli nas od Santiago, minęło zaskakująco szybko. Czuję się zdezorientowana. Różnica czasu, doba w podróży, kupowanie jedzenia w supermarkecie i pierwsza plama na bardzo jasnych spodniach.

Wspinanie w czeskich piaskowcach – wciąż stosunkowo mało popularne w naszym środowisku – kusi smakiem prawdziwej przygody i oldschoolowym, wybitnie ortodoksyjnym klimatem. Tamtejsze skały wymagają odpowiednich predyspozycji, przygotowania, znajomości reguł etycznych, a przede wszystkim żelaznej psychy. Między innymi dlatego zdobywanie zazwyczaj rzadko uczęszczanych turni zapewnia dużą dawkę satysfakcji i niezapomniane wrażenia. Zapraszamy was zatem w rejon Křížovego vrchu, gdzie warto rozpocząć przygodę w piachach i poczuć nieco tej specyficznej atmosfery.

Już 12 października rusza polska część LA SPORTIVA CLIMB WORLD TOUR 2026, czyli kolejna odsłona bezpłatnych testów butów wspinaczkowych włoskiej marki La Sportiva. W tym roku załoga La Sportiva Polska odwiedzi aż 13 obiektów wspinaczkowych w 10 miastach, a do dyspozycji uczestników będą trzy modele: najnowsza Skwama Lite, klasyczna Skwama oraz stworzony przy współpracy z Adamem Ondrą Ondra Comp.

Alpinizm od początku stanowi jeden z najważniejszych elementów tożsamości marki Salewa, choć sposób, w jaki kolejne pokolenia doświadczają gór, stale się zmienia. Okna pogodowe stają się krótsze, a warunki coraz mniej przewidywalne i bardziej skrajne, dlatego na znaczeniu zyskują uniwersalność, bezpieczeństwo oraz możliwość szybkiego dostosowania się do sytuacji.

Do obszernej wiaty wchodziło się pod nisko zwisającym okapem z ostrych, suchych liści kokosowych, które jak gont chroniły wielki stół przed opadami letniej pory deszczowej. Przez ostatni tydzień po zachodzie słońca komfortowo poruszało się w koszulkach, lecz tego wieczoru zaczął wiać zimny wiatr. Temperatura spadła do zaskakujących 17°C i wszyscy wskoczyli w puchówki.

Eagle Walk przecina Tyrol w 33 etapach, liczy 426 kilometrów i wymaga pokonania około 30 tysięcy metrów podejść. Aby poznać charakter tej trasy, nie trzeba jednak od razu przeznaczać miesiąca na jej pełne przejście. Wybraliśmy kilka fragmentów prowadzących przez Karwendel – największy park przyrody w Austrii i jedną z najbardziej efektownych wapiennych grup górskich w Alpach.

O trzeciej nad ranem szlak wiodący wokół Manaslu jest zalodzoną, wąską ścieżką, która tonie jeszcze w mroku. Promienie światła z naszych czołówek rozprasza pył unoszony przez wiatr, gdy powoli rozpoczynamy długie podejście ku przełęczy Larkya La. Na wysokości ponad 4000 metrów nawet spokojne ruchy wymagają wysiłku. Oddech skraca się, mróz jest ostrzejszy, a sam marsz zaczyna instynktownie dopasowywać się do prostego schematu: krok, oddech, pauza.

Liv Sansoz (rocznik ’77) jest jedną z najbardziej wszechstronnych postaci w historii współczesnego wspinania. Śledząc jej górski dorobek, można zauważyć swobodę (niezbyt często spotykaną w naszym środowisku), z jaką porusza się po bogatej palecie aktywności – nie tylko tych związanych bezpośrednio ze wspinaniem, ale też z szerzej pojętymi sportami ekstremalnymi. Liv poznała więc emocje, jakich dostarczają starty na panelu lub wyznaczanie granic kobiecego wspinania w naturalnej skale, spełniała się też w ambitnych wyzwaniach z kategorii alpinizmu, narciarstwa wysokogórskiego, skoków BASE czy paralotniarstwa.

Obserwując rodzimy rynek księgarski, co kilka lat nieodmiennie zadaję sobie pytanie: „Quo vadis, literaturo górska?”. Po raz pierwszy przywołałem ten cytat za profesorem Jackiem Kolbuszewskim dwa lata temu, gdy na łamach GÓR omówiłem nowości wydawnicze. Nie od dziś wiadomo, że tematyka wspinaczkowa rzadko idzie w parze z bardziej ambitną formą piśmiennictwa. Nieliczne wyjątki (Długosz, Skoczylas, Kurtyka, Raganowicz) tylko potwierdzają tę regułę. Przy czym można przyjąć, że książki wyprawowe, biografie wybitnych alpinistów czy monograficzne opracowania dotyczące historii alpinizmu nie muszą epatować wyszukaną i zarazem wykwintną formą.

Drugiego lutego 2026 roku, w dniu swoich 32 urodzin, Aleksandra Mirosław ogłosiła decyzję o zakończeniu kariery sportowej. Ostatnim i jedynym startem w sezonie Pucharu Świata miał być występ w imprezie World Climbing Series Kraków. Natomiast ostatnim występem w oficjalnej rywalizacji pod egidą IFSC będą mistrzostwa Europy w Laval.

Ines urodziła się w północnej Saksonii, z dala od gór. Dorastała w muzykalnej rodzinie, grała na pianinie i saksofonie. Nie poszła jednak wyznaczoną jej drogą, a po zburzeniu muru berlińskiego opuściła dom, przeprowadzając się do Berchtesgaden w Alpach Bawarskich. Szybko znudziła się wędrówkami, narciarstwem czy rowerami i spionowała swoje górskie zainteresowania. Pierwszy kontakt ze wspinaniem skończył się krwawiącym nosem, ale potem było już tylko lepiej i lepiej… Ines okazała się nieprawdopodobnie ambitna i pracowita. No i utalentowana.

O fascynacji, sukcesach i ambitnych planach, ale też kontuzjach przeplatanych powrotami do formy w najbardziej spektakularnym sporcie zimowym z ZUZĄ WITYCH, mistrzynią świata w narciarstwie freeride’owym, rozmawia BARBARA SUCHY.

W naszej księgarni KsiążkiGór ruszyła przedsprzedaż książki Tomasza Bryla i Ryszarda Pawłowskiego „Wulkaniczna Korona Ziemi”.

Cztery dekady temu polscy himalaiści odnieśli na K2 spektakularne sukcesy. Wanda Rutkiewicz jako pierwsza kobieta na świecie i pierwsza osoba z Polski stanęła na najwyższym szczycie Karakorum. Jerzy Kukuczka i Tadeusz Piotrowski wytyczyli nową drogę na południowej ścianie K2, a Przemysław Piasecki, Wojciech Wróż i Peter Božik pokonali jedno z największych wyzwań ówczesnego himalaizmu – drogę Magic Line. Niestety, dokonania te miały gorzką cenę. Po trzech ciężkich biwakach w strefie śmierci, podczas zejścia ze szczytu zginął Piotrowski, a w trakcie zjazdów Drogą Normalną – Wojciech Wróż. Ponadto w dramatycznych okolicznościach, w burzy śnieżnej, na poręczówkach umarła z wyczerpania Dobrosława Miodowicz-Wolf.

O udanym sezonie w Himalajach, czyli zjeździe z Lhotse i Everestu podczas jednej wiosennej wyprawy, z BARTKIEM ZIEMSKIM rozmawia PIOTR DROŻDŻ.

GÓRY numer 304

Kazbegi jest mokre, zimne i szare. Chętnie przemknęłabym przez nie niewidzialna, niczego nie dotykając. Nachalni taksówkarze, zatłoczone, wypchane zachodnimi turystami knajpy (aż nie da się wejść) i inne puste, może przez to, że nie ma ich w przewodnikach. Zaglądamy do jednej (bo pada) i prawie przytrzymują nas tam siłą. Informacja turystyczna, w której rezyduje Polka, irytuje mnie. Pańcia nie słucha, o co ją pytam, tylko powtarza jak katarynka, jakby czytała reklamową broszurę, że organizują wycieczki do wąwozu Truso, że nas tam zostawią na cztery godziny i będziemy sobie mogli bezpiecznie pochodzić (jakbyśmy nie chodzili sobie bezpiecznie od miesiąca). Że bez przepustki nigdzie nie wolno i że tak, mogę u niej kupić mapę obejmującą interesujący mnie rejon. Ale okazuje się, że to ta sama, którą już mam – ucięta przecież na granicy Kazbegi, gdzie kończą się zorganizowane atrakcje.