Tylko w GÓRACH Top artykułów z GÓR

Liv Sansoz (rocznik ’77) jest jedną z najbardziej wszechstronnych postaci w historii współczesnego wspinania. Śledząc jej górski dorobek, można zauważyć swobodę (niezbyt często spotykaną w naszym środowisku), z jaką porusza się po bogatej palecie aktywności – nie tylko tych związanych bezpośrednio ze wspinaniem, ale też z szerzej pojętymi sportami ekstremalnymi. Liv poznała więc emocje, jakich dostarczają starty na panelu lub wyznaczanie granic kobiecego wspinania w naturalnej skale, spełniała się też w ambitnych wyzwaniach z kategorii alpinizmu, narciarstwa wysokogórskiego, skoków BASE czy paralotniarstwa.

Drugiego lutego 2026 roku, w dniu swoich 32 urodzin, Aleksandra Mirosław ogłosiła decyzję o zakończeniu kariery sportowej. Ostatnim i jedynym startem w sezonie Pucharu Świata miał być występ w imprezie World Climbing Series Kraków. Natomiast ostatnim występem w oficjalnej rywalizacji pod egidą IFSC będą mistrzostwa Europy w Laval.

Ines urodziła się w północnej Saksonii, z dala od gór. Dorastała w muzykalnej rodzinie, grała na pianinie i saksofonie. Nie poszła jednak wyznaczoną jej drogą, a po zburzeniu muru berlińskiego opuściła dom, przeprowadzając się do Berchtesgaden w Alpach Bawarskich. Szybko znudziła się wędrówkami, narciarstwem czy rowerami i spionowała swoje górskie zainteresowania. Pierwszy kontakt ze wspinaniem skończył się krwawiącym nosem, ale potem było już tylko lepiej i lepiej… Ines okazała się nieprawdopodobnie ambitna i pracowita. No i utalentowana.

O fascynacji, sukcesach i ambitnych planach, ale też kontuzjach przeplatanych powrotami do formy w najbardziej spektakularnym sporcie zimowym z ZUZĄ WITYCH, mistrzynią świata w narciarstwie freeride’owym, rozmawia BARBARA SUCHY.

O udanym sezonie w Himalajach, czyli zjeździe z Lhotse i Everestu podczas jednej wiosennej wyprawy, z BARTKIEM ZIEMSKIM rozmawia PIOTR DROŻDŻ.

Śnieg głośno skrzypi pod rakietami. Widzę już metalową tyczkę pomiędzy wielkimi świerkami. Dochodzę na szczyt i stawiam nogę na kamiennym słupku. Stoję na Lupczańskiej Magurze w Niżnich Tatrach, ostatnim szczycie Korony Dorzeczy Tatrzańskich. Na pierwszym, swojskim Giewoncie, byłem 42 lata temu. Trochę dawno – tuż po zniesieniu stanu wojennego.

O długotrwałym projekcie i osiąganiu rzeczy z pozoru niemożliwych z JORGE DÍAZEM-RULLO, autorem piątej drogi 9c na świecie, Café Colombia, rozmawia MATEUSZ HAŁADAJ.

Wspomnienie ostatniej, tragicznie zakończonej wspinaczki Wiesława Stanisławskiego i Witolda Wojnara, w opowiadaniu Justyna Wojsznisa z 1933 roku [Redakcja].

O intensywnym wspinaniu się i przejściu setek dróg – w Tatrach i na dużych ścianach Alp, Sardynii, Sycylii, Korsyki czy Maroka – oraz wyjątkowej sztuce łączenia pasji z absorbującą pracą z ANDRZEJEM FICKIEM, wiceprezesem klubu wysokogórskiego, autorem bloga i wielotomowego przewodnika wspinaczkowego po najpiękniejszych drogach w Tatrach, rozmawia PIOTR GRUSZKOWSKI.

To historia sprzed ponad 90 lat, która opisuje taternika wielkiej klasy. Na przełomie lat 20. i 30. XX wieku Wiesław Stanisławski stał się legendą wspinaczki skalnej, choć jego tatrzańska kariera trwała zaledwie osiem lat. Jak do tego doszło? O tym opowiada poniższy esej.

Cypr to wyspa kotów. Trzeba to wiedzieć, zanim się na nią wybierzemy. Kotów różnej maści nie da się tam uniknąć. Miejskie są mniej chętne na głaskanie, chociaż te pilnujące zabytków bywają przyjazne. Kiedy tylko wylądujecie na kwaterze, zwierzaki zwiedzą się o tym szybko, więc zjedzenie posiłku będzie mocno utrudnione.

O wykluwaniu się wspinaczkowych biznesów w czasach romantyczno-dzikiego kapitalizmu, bogatym archiwum filmowym, dojrzewaniu książek, głębokich pasjach himalaistów winopijców i kochaniu życia na przekór górskiej śmierci z RYSZARDEM WARECKIM rozmawia ANDRZEJ MIREK.

600 metrów przewyższenia na podejściu, 1900 wspinania i jeszcze 270 do szczytu. Przewidywany czas w ścianie to 10 do 15 godzin. Trudności maksymalnie: VI+ w skali UIAA. A na koniec zejście – 2000 metrów deniwelacji, w tym via ferrata. I to wszystko w jeden dzień, bez biwaku, na lekko i szybko. Brzmi jak wyzwanie dla amatorów wielogodzinnych górskich akcji i niezła przygoda. Postanowiliśmy to sprawdzić.

O chodzeniu własnymi drogami, również solo i wbrew znakom od losu, z emanującym pozytywną energią DAWIDEM NAPIĘTYM WOŹNIAKIEM rozmawia ANDRZEJ MIREK.

Potężny szczyt… Kształtna biała piramida góruje nad otoczeniem. Widać ją już z daleka i łatwo rozpoznać dwie długie granie podcięte stromymi ścianami. Po drodze do Zermatt to właśnie Weisshorn, a nie Matterhorn pierwszy rzuca się w oczy i od razu przykuwa uwagę.

Palmowska… dla ludzi owładniętych wspinaczkową pasją to znaczące nazwisko. Jedno z tych, które stanowią o świetności polskiego alpinizmu i himalaizmu. Stanowią…? Tak, mimo tragicznego wypadku w Tatrach w połowie czerwca tego roku czas teraźniejszy jest tu najwłaściwszą formą. I już zawsze pozostanie – dokonania Krystyny, a przez to i Ona sama, stają się w naszej pamięci nieśmiertelne.

Historia nagrody Złoty Czekan (Piolet d’Or) – najważniejszej w świecie alpinizmu – sięga 1992 roku. Jednak w aktualnym formacie – już jako Złote Czekany (Piolets d’Or) – impreza wystartowała w 2009 roku. Po raz pierwszy opuściła Francję w latach 2018–20, kiedy galę organizowano w ramach festiwalu w Lądku-Zdroju. W programie tegorocznej, jubileuszowej edycji festiwalu także znalazło się wiele ważnych Czekanowych akcentów.

Zapytana o to, kim byłaby, gdyby nie została zawodową wspinaczką, Nina Caprez odpowiedziała: „Profesjonalną marzycielką”. Patrząc na to, jaką drogą konsekwentnie podąża, wydaje się, że całkiem sprytnie łączy pozornie sprzeczne wybory.

Prawdopodobnie artykuł ten lepiej prezentowałby się w formie teledysku – z wielkościanowymi łojantami sprawnie obsługującymi camy czy kości, ale też z wirtuozerią poczynającymi sobie na gitarach, fletach i marakasach. Jego bohaterami są bowiem muzykujący wspinacze. A także żeglarze, windsurferzy, paralotniarze i kolarze górscy… Słowem: miłośnicy dobrej zabawy.

Niemal każdy, kto ma choćby blade pojęcie o historii wspinaczki skalnej, wie, że Lynn Hill (właśc. Carolynn Marie Hill) była pierwszą osobą, która uklasyczniła jedną z najsłynniejszych bigwallowych dróg świata: The Nose na El Capitanie. Jej słynne It goes, boys urosło do miana symbolu. Jednak w trakcie długiej kariery Amerykanka zapisała na swoim koncie znacznie więcej imponujących osiągnięć. Spróbujmy wskazać te najważniejsze, nie pomijając oczywiście opus magnum, jakim było odhaczenie Nosa.