Wyprawa przygotowywana przez Andrzeja Zawadę została zaplanowana na sezon pomonsunowy, jesień, ale brano także pod uwagę możliwość zaatakowania Lhotse zimą. Pozwolenie na wejście na szczyt obowiązywało do trzydziestego pierwszego grudnia 1974 roku. Do tego czasu jeszcze nikt nie zdobył żadnego z ośmiotysięczników w zimie. Tę tragiczną, bo zakończoną śmiercią Staszka Latałły, wyprawę sprzed 41 lat wspomina jej uczestnik Jerzy Surdel.
Jeśli przez weekend nie dane nam było odciąć się od świata gdzieś w górskiej głuszy – co zresztą godne jest prawdziwego ubolewania, bo właśnie doświadczamy spektakularnego powrotu zimy ;) – to z pewnością obserwowaliśmy śmiałe poczynania Denisa na K2. Słuszne, niesłuszne, zwariowane lub wyrachowane… można bez końca się spierać. Dlatego tym bardziej warto przeczytać wypowiedź Denisa, w której znajdziecie precyzyjną argumentację motywów, jakimi się kieruje.
Trzy lata temu, w 242 numerze GÓR przedstawiliśmy postać Tomka Mackiewicza. Niezwykły to człowiek o wielkiej pasji… To jakby nie powiedzieć nic. Warto poznać choćby część tej niebanalnej osobowości, wróćmy więc do początku roku 2015 w tekście Łukasza Ziółkowskiego.
Czwarta po południu, ciemność przepędzała światło dnia. Gdy wyszliśmy z budynku lotniska w Tromso, wpadliśmy prosto w objęcia chłodu. 30 stopni mniej niż w Środkowej Europie, którą opuściliśmy zaledwie kilka godzin temu. Prawdziwa zima, w końcu.
Marko Prezelj jest jedną z największych postaci współczesnego alpinizmu. Celowo nie piszemy o „gwieździe”, gdyż to określenie zwyczajnie nie pasuje do Słoweńca. Nie należy on bowiem do wspinaczy, którzy regularnie pojawiają się na okładkach czasopism. Jeżeli zaś chodzi o zdjęcia, to raczej występuje jako ich autor niż bohater.
Na przełomie sierpnia i września w mało wyeksplorowanym rejonie Kirgistanu Kokszał Tau działała polska wyprawa w składzie Michał Kasprowicz, Wojtek Ryczer i Rafał Zając. Mimo że nazwa jednej z dwóch nowych dróg wytyczonych przez nich w tym miejscu, Nordic Walking, nawiązuje– jak sami mówią – do„ich głównego zajęcia na tej wyprawie, czyli do dymania z kijkami trekingowymii ciężkim iworami”, to sportowy wynik ich wyjazdu należy zaliczyć do największych polskich osiągnięć w górach wysokich w tym roku.
Jeśli czujemy nieodpartą potrzebę precyzyjnego nazywania rzeczy po imieniu, to będziemy mieli problem. Dlaczego? Bo w zasadzie nie powinniśmy określać mianem biegania osiągnięć, o których chciałem opowiedzieć. Bieganie to przecież „ruch, w którym występuje faza lotu”. A „faza lotu” nie brzmi dobrze w kontekście śmigania po oblodzonych graniach, szybkiego pokonywania popękanych lodowców lub błyskawicznego wkaszania skalnych odcinków o trudnościach dochodzących do V+. Przyznacie, że jest to trudny do spełnienia wymóg formalny, zwłaszcza gdy zmagamy się z wyzwaniem wysokim na 4810 metrów. Słowem, gdy wdrapujemy się, najszybciej jak się da, na szczyt Mont Blanc.
Poproszono mnie, abym wybrał i opisał kilka ferrat w Dolomitach. Zrobiłem to tak, jakbym polecał je komuś, kto wyjeżdża w Dolomity i ma niewiele czasu, ale chciałby zakosztować tej formy turystyki.Z powodu ograniczonego miejsca zabrakło oczywiście wielu wspaniałych dróg, a opisy mają zwarty charakter, jednak wybrane przeze mnie ferraty z pewnością warte są przejścia.
Ostatnie dni roku skłaniają do głębszych przemyśleń i niezdrowej ekscytacji, cechującej zazwyczaj księgowych podczas remanentu. Ale potrzeba podsumowania mijających dwunastu miesięcy jest niezwykle mocna.
To niewielkie, a jednocześnie najwyższe pasmo górskie w Sudetach ma trzydzieści kilka kilometrów długości. Od wschodu na Przełęczy Kowarskiej (727 m) graniczy z Rudawami Janowickimi, na zachodzie na Przełęczy Szklarskiej (886 m) z Górami Izerskimi. Średnia wysokość głównego grzbietu to 1200–1400 m. Najwyższym punktem jest wyniesiona 200 metrów ponad grzbiet Śnieżka (1602 m), która jest także najwyższym szczytem całych Sudetów i... Czech. Nasi sąsiedzi są zresztą w znacznie korzystniejszej sytuacji – około 2/3 Karkonoszy leży po ich stronie.
Carlos Soria gość XXI Festiwalu Górskiego w Lądku który udowadnia, że wszystko jest stanem umysłu.
Gdyby Chris Sharma nie był profesjonalnym wspinaczem, byłby pewnie mniej lub bardziej profesjonalnym surferem…
Każdy nasz numer jest wyjątkowy. Tak jak wyjątkowa jest jesień. Gdzie jechać by nacieszyć nasze oczy i palce podpowiada Mateusz Haładaj. Pełny artykuł znajdziecie w 251 numerze magazynu GÓRY już wkrótce. Zapraszamy!
Czy wiecie że pierwsze schronisko nad Morskim okiem stanęło już w pierwszej połowie XIX wieku? A na początki XX wspinacze zaczęli spać w wozowni (i do dziś niewiele się zmieniło:-)? Jakie sławy gościły w „Nowym Schronisku"? I co to jest tajemnicza zielona litworówka? Na te i inne pytania odpowiedzi znajdziecie w artykule redaktora naczelnego GÓR Piotrka Drożdża.
„W dniach 11–18 kwietnia 2016 roku grupa członków KW Warszawa odwiedziła arktyczną wyspę Uløya na północy Norwegii. Wyjazd miał głównie charakter skiturowy, ale udało się również powspinać:-)”
Kompresja w medycynie, czyli leczeniu chorób układu żylnego, stosowana jest od dawna i jej efektywność jest bezsporna. A jak wygląda skuteczność kompresji w sporcie, zwłaszcza w dyscyplinach dalekich od „stadionowej” precyzji, takich jak biegi górskie?
