Proszę czekać...
facebook
 
baner
znajdź partnera
nowy numer GÓR
 
 
 
 
 
baner
szukaj
 
 
 
Nasz kanał RSS
2014-03-20
 

Drogi na K2

K2 - Drugi najwyższy szczyt ziemi. Zdecydowanie trudniejszy niż Mount Everest. Poprowadzono na niego 10 dróg, które przedstawimy w poniższym artykule.

STRONA PAKISTAŃSKA

 

1. Północno-zachodnia Grań; Pierre Beghin i Christophe Profit 1991

 

Droga startuje z lodowca Savoia, krótko biegnie pn.-zach. granią i następnie przechodzi trawersem ku Drodze Japońskiej na pn.-zach. ścianie. W końcowej partii łączy się z Północną Granią.

Pokonana w całości po rekordowo szybkiej wspinaczce w stylu alpejskim przez francuskich asów. Pionierami na tej drodze byli uczestnicy wyprawy amerykańskiej, kierowanej przez Jamesa W. Whittakera w 1975. Wyprawa załamała się już nad przełączą Savoia La, gdzie napotkano zbyt duże trudności na wznoszących się nad nią skalnych turniach. Kolejną wyprawą była ekspedycja polsko-meksykańska, kierowana przez Janusza Kurczaba w 1982 roku. Osiągnięto wysokość 8200 m. W 1986, z niewielkim skutkiem (7500 m), drogę atakowała wyprawa brytyjska kierowana przez Alana Rouse.

Dwuosobowy zespół złożony z gwiazd francuskiego alpinizmu lat 80. zjawił się w bazie 20 czerwca 1991 roku. Francuzi obrali tę samą drogę, którą wypróbowali już Polacy w 1982 roku i Brytyjczycy w 1986, omijając żandarmy ponad przełęczą Savoia La. Najpierw wspinacze doszli do wysokości 6900 m, gdzie zostawili namiot i wrócili do bazy – Beghin musiał wyleczyć się z bronchitu. Po dwóch nieudanych próbach (z powodu pogody) Beghin i Profit przypuścili atak 13 sierpnia. Wieczorem pierwszego dnia udało im się dojść do namiotu na wys. 6900 m, po czym osiągnęli filar północny na wys. 7800 m; na biwak wybrali miejsce położone 100 m wyżej. Następnego dnia o godzinie 18.50 stanęli na szczycie. „Szczytujących” wspinaczy widzieli trekersi z Concordii położonej o 15 km w linii prostej. Francuzi byli pierwszymi ludźmi na szczycie K2 od pamiętnego roku 1986.

 

 

Fot. Janusz Kurczab

 

2. Zachodnia Grań; Eiho Ohtani i Nazir Sabir, 1981

 

Droga trawersuje diagonalnie górną część zachodniej ściany. Na wysokości 8300 m dochodzi do południowo-zachodniego filara, gdzie łączy się z Magic Line.

Pierwszymi, którzy obrali sobie za cel grań zachodnią byli Brytyjczycy. Najpierw linię zaatakowała niewielka ekspedycja pod wodzą Chrisa Boningtona (1976). W jej małym, ośmiosobowym składzie znaleźli się wspinacze z absolutnej śmietanki ówczesnej brytyjskiej sceny wspinaczkowej: Peter Boardman, Paul Braithwaite, Nick Estcourt, Doug Scott i Joe Tasker. Niestety wyprawa zakończyła się tragicznie – Esctcourt zginął w lawinie. Doug Scott cudem uniknął śmieci dzięki temu, że lina łącząca go z porwanym przez masy śniegu partnerem pękła (prawdopodobnie uratował go ciężar bagażu, który zadziałał jak kotwica).

Brytyjczycy wrócili na grań w 1980 roku. Tym razem wyprawa była jeszcze mniejsza – składała się z 4 osób. Kierownikiem był uczestnik poprzednich zmagań i drugi wielki brytyjski kierownik – Doug Scott. Tym razem osiągnięto wysokość 7010 m, po czym wspinacze zrezygnowali z ambitnej drogi i zaatakowali szczyt – również bez powodzenia –drogą klasyczną.

Brytyjskimi śladami poszła dwa lata później wyprawa japońska, którą kierował Teruo Matsuura. Alpiniści założyli 5 obozów na wysokości kolejno: 5850, 6600, 7100, 7650 i 8050. Rozwieszono 5500 m poręczówek od startu drogi aż do miejsca, w którym łączyła się z południowo-zachodnim filarem, którym osiągnięto szczyt. 3 sierpnia założono ostatni obóz, a 6 sierpnia atak szczytowy podjęli Eiho Ohtani, Matsushi Yamashita i Pakistańczyk Nazir Ahmad Sabir. Spędzili biwak na wysokości 8500 m, a następnego dnia Ohtani i Sabir stanęli na wierzchołku.

 

 

3. Południowo-zachodni Filar, Magic Line; Wojciech Wróż, Przemysław Piasecki i Peter Božik, 1986


Prawdopodobnie najtrudniejsza technicznie droga poprowadzona na K2.

Pierwszą ekspedycją atakującą K2 tą drogą była narodowa wyprawa francuska w 1979 roku pod kierownictwem Bernarda Melleta. Przeszła ona do historii alpinizmu jako jedna z największych i najdroższych przedsięwzięć w Himalajach (1400 tragarzy, 3 miliony franków). Francuzi byli od włos od poprowadzenia trzeciej drogi na szczyt – osiągnęli wysokość 8450.

Górne partie filara, których nie udało się pokonać Francuzom, przeszli dwa lata później uczestnicy wyprawy japońsko-pakistańskiej, kończąc drogę zachodnią granią. W ten sposób filar pd.-zach. został niejako zrobiony na raty.

Przejścia grani w całości dokonali dopiero uczestnicy wyprawy polskiej pod kierownictwem Janusza Majera z 1986: Wojciech Wróż, Przemysław Piasecki i Czech Peter Božik. W tym samym roku drogę atakowały jeszcze trzy inne ekspedycje (bez powodzenia, ale niestety z licznymi ofiarami).

 

 

 

4. Południowa Ściana (Droga Polska); Jerzy Kukuczka, Tadeusz Piotrowski, 1986

W dolnej części niebezpieczna (lawiny seraków), w górnej bardzo trudna (z kluczowym miejscem na wysokości 8200 m – 30 m V+ oraz 70 m IV)

Linię „wymyślił” Reinhold Messner i to on nadał jej miano „Magic Line”. Jednak słynnemu Tyrolczykowi i towarzyszom udało się na tej drodze uzyskać wysokość zaledwie około 6000 m, przy czym Włosi atakowali środkową część ściany i doszli do wielkiego seraka na wysokości ok. 6000 m.

W 1981 roku na południowym żebrze działała wyprawa francuska, osiągając 7500 m, a rok później nasz doborowy zespół – Jerzy Kukuczka i Wojciech Kurtyka. Byli oni jedną z trzech polskich ekip atakujących w tym samym czasie drugi szczyt świata (oprócz wyprawy Kurczaba na grań pn.-zach. i kobiecej wyprawy kierowanej przez W. Rutkiewicz, atakującej szczyt Żebrem Abruzzi). Wszystkim wyprawom szyki popsuła wyjątkowo zła w tym roku pogoda. W 1983 roku pod K2 po raz kolejny przybył zespół brytyjski kierowany przez Douga Scotta. Uczestnikom wyprawy udało się osiągnąć 7600m.

Nową drogę filarem południowym wytyczyli ostatecznie Jerzy Kukuczka i Tadeusz Piotrowski, działający w ramach wyprawy kierowanej przez Karla M. Herrligkoffera.

 

 

Fot. Janusz Kurczab

 

5. Południowo-wschodni Filar (wariant Basków do Żebra Abruzzi); Juan Oiarzabal, Juan Tomás, Alberto i Félix Inurrategi i Enrique De Pablo, 1994

Biegnie filarem pomiędzy Żebrem Abruzzi a drogą Kukuczki i Piotrowskiego. Łączy się z Żebrem Abruzzi na ramieniu, pomiędzy tzw. Czarną Piramidą i Szyjką. Jest typowana na najbezpieczniejszą drogę na szczyt.

W 1986 roku drogę do wysokości 8000 m przebył Tomo Česen. Po kontrowersjach dotyczących przejść tego alpinisty, zaczęto również powątpiewać w jego relację z próby wejście na K2. Idąc tym wariantem, szczyt zdobyła wyprawa baskijska w 1994 roku.

 

6 Żebro Abruzzi; A. Compagnoni, E. Lacedelli, 1954

Droga pierwszych zdobywców, do dziś najbardziej popularna z dróg na K2.

 

7. Południowo-wschodnia grań; Louis Reichardt, James Wickwire (dzień później: John Roskelley, Rick Ridgeway), 1978

Droga bierze swój początek w górnej partii Lodowca Godwin-Austen i biegnie śnieżnym żebrem na trudną grań, na której utrudnieniem są liczne nawisy śnieżne; granią tą osiąga wysokość 7900 m, po czym trawersuje wschodnią ścianę i łączy się z ostatnim odcinkiem Żebra Abruzzi.

Grań została prawie zdobyta w 1976 roku przez Polaków – Eugeniusz Chrobak i Wojciech Wróż osiągnęli na niej 8400 m. W 1978 roku pozwolenie na atakowanie K2 tą linią uzyskali po raz kolejny Amerykanie; nacja, która – choć do tego czasu nie zdobyła szczytu – na stałe zapisała się w historii jego podboju. Wyprawą kierował James Whittaker (był on również szefem wspomnianej wyżej wyprawy na pn.-zach. grań w 1975 roku). Ostatecznie wspinacze amerykańscy nie dokończyli drogi polskiej w sposób, jaki mieli w planie nasi alpiniści. Po osiągnięciu obozu V na wysokości 7690 m, wytrawersowali oni w poprzek ściany wschodniej do Żebra Abruzzów, nawet nie próbując atakować bariery lodowej pokonanej przez polski zespół (z powodu lawiniastych warunków i głębokiego śniegu). Atakowali szczyt z obozu VI, ustawionego już na drodze normalnej – najpierw dwójka Reinchardt – Wickwire (6 września), a dzień później Roskelley i Ridgeway. Na uwagę zasługuje fakt, iż aż trzech zdobywców szczytu nie używało tlenu. Droga amerykańska funkcjonuje jako osobna i nowa linia, chociaż praktycznie jest kombinacją linii wytyczonej przez Polaków w 1976 roku z Żebrem Abruzzów.

 

STRONA CHIŃSKA

 

Północna Grań; Naoe Sakashita, Yukihiro Yanagisawa, 1982

Północna grań jest bardzo długa i – startując niemal wprost z lodowca K2 – wymaga wspinania prawie przez całą jej długość. Można powiedzieć, że „trzyma trudności”, choć są one niewielkie i nie ma typowych miejsc kluczowych. Atutem jest osłonięcie od huraganowych wiatrów, które wieją przede wszystkim od południa.

Linia została wytyczona w 1982 roku przez ekspedycję japońską kierowaną przez Isao Shinkai i Masatsugu Konishi. Składało się na nią 14 wspinaczy i 28 osób pomocniczych (z powodu braku możliwości wynajęcia tragarzy po stronie chińskiej). Obóz V stanął na Nort Col.

 

Północno-zachodnia Ściana (Droga Japońska); Hideji Nazuka i Hirotaka Imamura, 1990

 

Droga zaczyna się na Lodowcu K2 i wiedzie północno-zachodnią granią, po czym przecina północną ścianę. W kopule szczytowej łączy się z drogą północną granią.

Dwunastu Japończyków i stu Szerpów działało na ścianie przez 100 dni i założyło 5 obozów przed ostatecznym sukcesem w postaci zdobycia szczytu przez dwóch uczestników wyprawy.

 


Fot. Piotr Morawski

 

Zachodnia ściana (Droga Rosyjska); Andriej Mariew i Vadim Popowicz. Dzień później Nikołaj Totmjanin, Aleksiej Bołotow, Gleb Sokołow, Jewgienij Winogradski, Wiktor Wołodin, Gienadij Kiriewski, Witalij Gorelik, Paweł Szabalin i Iljas Tuchwatulin, 2007

 

Droga Rosyjska biegnie wprost przez skalny bastion, będący „wizytówką“ zachodniej ściany. Trudności na całej drodze są bardzo wysokie. W dolnej części ściany pokonywano hakowo okapy o wysięgu trzech metrów.

Pierwsze „przymiarki“ do ściany miały miejsce już w 1978 roku (Brytyjczycy). Pierwszą poważną próbę podjęli Rosjanie, którzy działali w stylu oblężniczym. Na drodze założyli 7 obozów, wspinali się w trudnych warunkach pogodowych. Z 18-osobowej grupy, aż 11 osobom udało się zdobyć szczyt, co dobitnie świadczy o klasie Rosjan.

 

 

Rosyjska linia na zachodniej ścianie. Fot. www.k2-8611.ru

 

Opracował: pd

KOMENTARZE
Nick *:
 k
Twoja opinia *:
 
Dodaj komentarz
A T
Przeszła ona do historii jako największą i najdroższa wyprawa w Himalajach. K2 jest Karakorum a nie Himalajach.
piotr
Magic Line to droga Piasecki ? Wróż ? Božik, na południowo-zachodnim filarze, z pamiętnego 1986 roku. Ale w 1979 roku, czyli 7 lat wcześniej, Reinhold Messner tak samo nazwał swój projekt na południowej ścianie. Niewiele na nim zdziałał, więc po przejściu Kukuczki i Piotrowskiego nosi nazwę Droga Polska
Janek
Są dwie "Magic Line" czy jest błąd w artykule :)? Artykuł nota bene świetny :)

Goryonline
 
2017-11-09
HYDEPARK
 

Ostatnia w koronie. Z archiwum Jerzego Kukuczki

Komentarze
0
 
 
Łukasz Kocewiak
 
2017-09-28
HYDEPARK
 

Aconcagua. W cieniu Śnieżnego Strażnika

Komentarze
0
 
Goryonline
 
Goryonline
 
Goryonline
 
 
 
 
Copyright 2004 - 2017 Goryonline.com