Są miejsca gdzie przestrzeń staje się doskonałością, swego rodzaju uniwersum. Czymś, co trudno opisać. Nie ma końca ani początku. Ma doskonałe proporcje. Współgra równowagą z horyzontem, tańczy z niebem, śpiewa z ziemią, wibruje kolorami. Przenika nas na wskroś, i czasem dotknie tak głęboko, że skutki odczuwamy jeszcze długo w naszej psychice. Taka przestrzeń potrafi głośnio krzyknąć wprawiając w drgania naszą duszę, daje poczucie nieskończoności i wolności. Wolności, która ma swój początek w naszych umysłach, a koniec w naszych czynach.