Samotne drzewo stało, Matce Ziemi się często przyglądało. Zwierzęta przychodziły, przechadzały się tu skrycie, Zwierzęta doceniały tutejszą cisze. Samotne drzewo stało z wiatrem i gwiazdami często szeptało. Ludzie przychodzili, ludzie tutaj tworzyli, Ludzi odchodzili, ludzie wszystko burzyli. Samotne drzewo stało, z porankami mglistymi poezje śpiewało. Duchy cieniście się tu przenikały, Duchy mądrze oczami obracały. A samotne drzewo stało i znów z Ojcem Czasem w szachy grało...