Tekst i zdjęcia: Bartłomiej Latasiewicz (www.mogadorstudio.pl)

W szafie coś niepokojąco wibruje. Tak, to foczki chcą dzielnie napierać na śnieżne zbocza! Trzeba będzie coś wymyślić, bo ją rozwalą! Nasuwa się od razu pytanie: jeśli będą warunki, to gdzie uderzyć?! Bez zbędnego namysłu wybieram jeden z klasyków: blisko, rozgrzewkowo i nie za bardzo ekstremalnie. Coś w sam raz na początek – czy to kariery ski-alpinisty, czy też sezonu.

 

średnie nachylenie: 17°, w żlebie 31°

Usytuowana na grani pomiędzy Pośrednią Turnią a Świnicą. Z daleka imponująca, sprawiająca wrażenie wręcz pionowej. Z bliska już troszkę mniej spektakularna, ale ciągle wspaniała. Szybkie i dogodne dojście – czy to z Kasprowego przez Beskid, czy też od „dołu” – przez Dolinę Gąsienicową, czyni go częstym celem wycieczek.

Żleb często od góry ograniczony jest nawisem śnieżnym, który w zależności od warunków może być trudny do sforsowania. Dodatkowo częstym utrudnieniem są ślady piechurów, które utrudniają zjazd! U samego początku żleb jest dość wąski, lecz szybko otwiera się w szerokie, wygodne, średnio nachylone zbocze, którym można zjechać do samego Zielonego Stawu. Warto też pamiętać i uczulić, że mimo niewygórowanej wyceny, wraz ze zmiennymi tatrzańskimi warunkami zmieniają się trudności tego zjazdu, mogąc – przy skrajnie złym stanie śniegu – stać się trudnym i wymagającym testem nawet dla doświadczonych narciarzy.

„Świnicka Przełęcz – walka z nawisem” (z pamiętnika znalezionego w plecaku)

Działo się to już dobry czas temu, kiedy wszystko zdawało się być takie idealne i wspaniałe, a doświadczenie narciarskie miało się do brawury jak stokrotka do halnego.

Nic to jednak nie mogło powstrzymać dzielnego młodego ski-alpinisty, który za cel swej wycieczki obrał Przełęcz Świnicką. Warunki, jak twierdził młody ski-alpinista – wspaniałe.

Niepomny tego, iż jego przyjaciel z lekkim powątpiewaniem patrzył na niego, gdy wsiadał z nartami do PKS-u.

Zimno. Cudownie! – rozpromienił się młody ski-alpinista – będzie dobrze trzymało.

Wieje. Świetnie – rzekł młody ski-alpinista – będzie mało ludzi.

Lawinowe 2. Eeee, spoko – ocenił młody ski-alpnista – nie w takich warunkach się jeździło.

I ruszył. Zachuchany lekko, spluty, wfoczył się na Kasprowy. Wiało godnie, więc szybko schował się w górnej stacji kolejki. Kilku turystów robiło to samo. Był jedynym narciarzem. Młody ski-alpinista wypiął dumnie pierś i zastukał skorupami.

Po krótkiej przerwie ruszył dalej w siną dal..., a dokładnie przez Beskid na Przełęcz Świnicką. Na przełęczy żleb wyglądał troszkę groźniej niż z dołu. Dostęp do zjazdu ograniczał spory, dwumetrowy nawis...

Młody ski-alpinista złapał lekką tremę. Nogawki jakby troszkę mocniej zatrzepotały.

Nie miał się jednak nad czym zastanawiać. Dopiął skorupy, skrócił kij, stanął na krawędzi.

„Trza być dzielnym” – pomyślał i skoczył w trawers nawisu!

Krawędzie zaszorowały o zmrożone podłoże, bo przecież mróz trzymał nielichy. I tak zsunąłby się pewnie na sam dół, osiągając stopień rozciągnięcia zbliżony do joginów, gdyby nie zmrożone śniegowe kalafiory, na których kanty się zatrzymały. Znieruchomiał w nieludzkiej pozycji z jedną nartą na wysokości ucha, drugą dużo, duuuużo niżej. Obliczał współczynnik obciążenia, którego zamierzał dokonać, by ową nartę obniżyć! Po chwili namysłu, wyczekując bezwietrzną chwilę (bo – gwoli przypomnienia – wiało ostro), dokonał tegoż karkołomnego dzieła. Stanął dzielnie na dwóch deskach!

Odetchnął głośno, bogatszy o kolejne doświadczenie. W mózgu padła komenda: „razem deski” i ruszył już banalnym stokiem w dół!

Na dole pozostało mu tylko w zadumie podziwiać swoją linię, kontemplując rozciągniętą pachwinę. Od razu przypomniał sobie cytat ze starych filozoficznych ksiąg: „narciarstwo to zespolenie ciała i umysłu”.

Więcej o skialpinizmie w Tatrach w GÓRACH, nr 12-01 (151-152), grudzień-styczeń 2006/2007

(kg)