Stefan Cieślar urodził się 17 kwietnia 1970 r. w Warszawie. W 1978 roku wyjechał na stałe do Francji. Wraz z rodzicami, bratem i siostrą zamieszkał w Paryżu. W tym okresie poznawał kolejno głazy Fontainebleau, szczyty i lodowce Pirenejów, Alpy Południowe i wreszcie od ukończenia 14 roku życia – masyw Mont Blanc. Po przeprowadzce do Epinay sur Sein razem ze starszym bratem Pawłem aktywnie uczestniczył w działalności Club Alpin Français. Chociaż ukończył studia audiowizualne, swoje życie zawodowe związał z górami. Mieszkając w Saint-Martin-d`Heres, zajął się alpinizmem zawodowo. Prowadził wycieczki, działał w Club Alpin Français, organizował życie sportowe i kulturalne, pisał opowiadania górskie, był autorem filmów (np. „Skruszyć lód”), jeździł na nartach, spływał dzikimi wodami, latał na lotniach i paralotniach. Stale podnosił kwalifikacje górskie, odbył wymagane szkolenia i staże. W roku 2003 ukończył staż w ENSA i w roku 2005 uzyskał patent przewodnika wysokogórskiego. Pracował dla agencji przewodników w Grenoble i Autrans. Był członkiem Club Alpin Français (CAF) i Groupe de Haute Montagne (GHM).

 

Na jego karierę wspinaczkową złożyły się między innymi wytyczone w Oisans nowe drogi skalne, jak np. na L`Aiguille de Praz Torrent czy też Tour Rouge Ouest w Ecrins. Był także autorem powtórzeń dróg na słynnych ścianach, jak chociażby na północnej L`Olan, Pic Sans Nom, Les Courtes, La Meije, Grandes Jorasses (przez Całun). Przeszedł także kilka dróg na Grand Capucin. W Oisans robił nowe drogi lodowe, np. w maju 2003 lodospadami wschodniej ściany T te de l`Etert (TD 400 m, 90° max, mikst 4+).

W styczniu 2001 odbył wyprawę na południe Chile na bardzo mało wówczas znane granitowe ściany Doliny Cochamo. Razem z Jeanem-Baptiste Moreau wytyczył nowe piękne, mierzące ponad 500 metrów drogi na Cerro Trinidad i Pietra de Gorila. Przeszedł również z dwoma biwakami osiemsetmetrową ścianę dziewiczego szczytu (6b A2+). Wspinał się także w górach egzotycznych, jesienią 2003 roku w skałach Wadi Rum, w roku 2005 na wielkich ścianach wąwozów Taghia w Wysokim Atlasie, a w styczniu 2006 w Hombori (Mali).

Stefan z pasją poszukiwał sensu i pełni życia. Kilka dni przed swym wyjazdem do Nepalu na pytanie czemu wybiera jako cel swej wyprawy Paldor, sześciotysięcznik, a nie jedną z najwyższych gór himalajskiego dachu świata, odpowiedział nam: „pochłonęły one już dosyć ofiar”. I zginął. Jego nowele mówią o absurdzie śmierci i urodzie życia. Przykładem jest „Paralela”, publikowana na stronach naszego serwisu. Był przeciwnikiem rywalizacji i promocji gór jako nowego terenu konsumpcji. W swych górskich podróżach na inne kontynenty szukał przede wszystkim zrozumienia świata ludzi, odnajdujących w sens swojego życia w zwykłej codzienności – surowej, ale pozbawionej presji mediów, którym podlegają społeczeństwa zachodnie.

Nie szukał sławy i rozgłosu. Otwarcie nowej drogi było dla niego jak stawianie pytania górze czy chce go przyjąć, czy zgodzi się na jego próbę jej zrozumienia. W konfrontacji z trudnościami, jakie stawiają przed człowiekiem góry, szukał przede wszystkim granicy swych możliwości intelektualnych, nie zaś tylko granicy którą wyznacza sprawność własnego ciała. W górach odkrywał granice ludzkiej wolności i znajdował teren trudnego samostanowienia.

Elżbieta Cieślar

Prosimy o zapoznanie się z treścią Apelu wystosowanego przez rodziny zaginionych.