Tekst i zdjęcia: Jacek Radosław Bilski

Dojazd z Polski
W przeciwieństwie do Ukrainy, Rumunię osiągamy bez strat czasowych na przejściach granicznych (przejściach słowacko-węgierskich). Własny samochód jest najlepszym rozwiązaniem. Ceny benzyny w Rumunii są atrakcyjne dla Polaków, choć już nie tak, jak na Ukrainie. Najdogodniejszym przejściem granicznym dla dojazdu w opisywane rejony (Góry Kelimeńskie, Góry Rodniańskie, Góry Suchard, Góry Birgau i Karpaty Marmaroskie) jest Petea.

Turystyka narciarska
Opisywane tereny mają przeważnie najwyższe szczyty sięgające 2000 m n.p.m., co gwarantuje znakomite możliwości dla skitur. W tym miejscu warto powtórzyć uwagi, dotyczące Ukrainy: „Należy pamiętać o niebezpieczeństwie lawin. Doświadczenie i rozwaga są bardzo pożądane – nikt tu nie ogłasza stopnia zagrożenia lawinowego! Na miejscowe pogotowie górskie lepiej za bardzo nie liczyć. Noszenie podstawowego zestawu do poszukiwań zasypanych (detektor – łopatka – sonda) jest wskazane”. Schronisk jest mało, więc najlepiej realizować kilkudniowe wycieczki, planując biwaki w namiocie.

Informacje praktyczne
1. Dla Rumunów w kontaktach z obcokrajowcami podstawową walutą jest euro i dolar amerykański, a pomocniczą leje.
2. Ceny przejazdów w komunikacji publicznej są niskie. Rozkłady jazdy na przystankach autobusowych są rzadkością, bowiem same miejsca przystanków są zwyczajowe i nie zawsze oznaczone. Rozkład jazdy pociągów jest dostępny w internecie na stronie www.cfr.ro.
3. Czas miejscowy różni się od czasu polskiego o 1 godz. do przodu.
4. Ceny żywności są porównywalne z polskimi.
5. Podróżowanie autostopem za wcześniej sygnalizowaną opłatą w walutach wymienialnych jest niezwykle skuteczne, a szczególnie przydatne przy powrotach z gór do bazy.
6. Drogi rumuńskie pozostawiają wiele do życzenia. Kierowcy mają oryginalny nawyk używania w nocy tylko jednego światła (niekoniecznie lewego).
7. Wiele map wydawanych jest na Węgrzech. Generalnie są one lepsze od map wydawanych w Rumunii.
Numery służb ratunkowych: Straż Pożarna – 981, Policja – 995, Pogotowie Ratunkowe – 961.

GÓRY KELIMEŃSKIE

obszar geograficzny: Karpaty
prowincja: Karpaty Południowo-Wschodnie
podprowincja: Wewnętrzne Karpaty Południowo-Wschodnie
makroregion: Łańcuch Kelimeńsko-Hargicki
mezoregion: Góry Kelimeńskie

Bibliografia
Transylwania, wyd. Bezdroża, Kraków 2003.

Mapy
mapa przeglądowa: węgierska 1:300 000 Rumunia – atlas drogowy, wyd. Cartographia, Budapeszt 2003;
mapy szczegółowe: węgierska 1:60 000 Góry Kelimeńskie, wyd. Dimap, Budapeszt 2003; austriacka C-K WIG 1:75 000 arkusze 5074 UJRADNA und JAKOBENY (cz. aktualizacja 1914); 5174 MAROSBORG (cz. aktualizacja 1916); 5175 BÉLBOR (cz. aktualizacja 191?); 5275 ULAH – TOPLICZA (cz. aktualizacja 1915).

Położenie
Otoczone Górami Rodniańskimi od pn., Górami Bystrzyckimi od wsch., Górami Gurghiu od pd. i Równiną Transylwańską od zach. Przez Góry Kelimeńskie, pomiędzy przełęczami Tihuţa i Creangă, przebiega część głównego wododziału karpackiego.

Granice
Od innych regionów karpackich oddzielone dolinami rzek Maruszy, Bystrzycy, Dorny i przełęczami Tihuţa (1200), Creangă (1111), Păltiniş (1355) i Račila (1300).

Opis
Góry Kelimeńskie stanowią drugi (po Górach Rodniańskich) co do wysokości masyw Karpat Wschodnich i osiągają wysokość 2100 m (najwyższy szczyt Pietrosul). W swej najwyższej części są pozostałością starej caldery wulkanicznej. Powoduje to stromość północnych stoków (do wnętrza caldery) i łagodność południowych (na zewnątrz krateru). Za czasów komunizmu w środku tego krateru wybudowano kopalnię siarki, której pozostałości straszą w sercu utworzonego tu obecnie parku narodowego. W okolicach tej kopalni grań przecina szutrowa „transkelimeniana”. Pozostała część gór ma lesisty charakter i jest m.in. siedliskiem niedźwiedzi, których liczne tropy można tu często spotykać. Góry ciągną się równoleżnikowo, ale główny wododział karpacki biegnie tu południkowo.

Dojazd z Polski
Na przełęcz Creangă: z przejścia granicznego Petea należy jechać przez Satu Mare, Baia Mare, Dej, przed Bistriţa’ą skręcić na Reghin, skąd przez Toplita’ę i dalej drogą 15 w kier. Borsecu.
Na przełęcz Tihuţa: z przejścia granicznego Petea należy jechać przez Satu Mare, Baia Mare, Dej, Bistriţa’ę i dalej drogą 17 w kier. Vatra Dornei.

Ceny noclegów
Ceny noclegów na prywatnych kwaterach i w pensjonatach 2-10 euro. W hotelech jest  drożej.

Propozycja skitury
Głównym wododziałem karpackim: przeł. Creangă (1111; możliwość noclegu i pozostawienia samochodu) – Arcoza (1292) – przeł. Răchitiş (932) – Magura (1503) – Ş. Voidovesei (1820; uwaga: schronisko leśne w tej okolicy istnieje tylko na mapie!) – Răţitiş (2021;obserwatorium meteorogiczne z możliwością noclegu) – Pietrosul (2100) – Piciorul Bistriciorii (1950) – przeł. Tihuţa (1200). Ok. 80 km – 4 dni.

więcej informacji: Góry nr 3 (142), marzec 2006

2007-02-14

(dg)