Ważny szczyt w środkowej części grani głównej Tatr Wysokich na Słowacji. Leży pomiędzy Ostrym Szczytem, od którego jest oddzielony przełęczą Biała Ławka (na pd.-zach.) i Lodową Kopą, od której jest oddzielony Lodową Przełęczą (na pn.). Mały Lodowy Szczyt jest zwornikiem dla długiej bocznej grani, odgałęziającej się od głównej grani Tatr ku pd.-wsch. i oddzielającej Dolinę Staroleśną od Doliny Małej Zimnej Wody. W grani tej znajduje się ważna turystycznie przełęcz Czerwona Ławka (oddziela Mały Lodowy Szczyt od Spągi) oraz jeden z najwspanialszych szczytów tatrzańskich: Pośrednia Grań (opisana w KKT, GÓRY 2006/2). W grani zbiegającej z wierzchołka w kierunku Białej Ławki znajdują się trzy szpiczaste Zbójnickie Turnie oraz bardziej poziomy Zbójnicki Kopiniak. Natomiast w grani zbiegającej w kierunku Lodowej Przełęczy znajduje się szereg podrzędnych wzniesień, z których najważniejsze to Harnaski Zwornik i Harnaska Turnia. Mały Lodowy Szczyt wznosi się nad Doliną Staroleśną (od pd.), Doliną Jaworową (od pn.- zach.) i Dolinką Lodową (od pn.- wsch.).
Z dołu – jako potężny, ale o kopulastych kształtach wierzchołek – Mały Lodowy Szczyt jest oglądany przez turystów wędrujących przez Dolinę Jaworową na Lodową Przełęcz oraz Doliną Staroleśną na Czerwoną Ławkę. Oryginalny i piękny jest widok tego szczytu z rejonu Pięciu Stawów Spiskich.
Z góry Mały Lodowy Szczyt ładnie prezentuje się z wierzchołków najbliższych sąsiadów: Lodowego Szczytu i Ostrego Szczytu, najpotężniej wygląda jednak z Pośredniej Grani. Widok z wierzchołka, jak przystało na szczyt zwornikowy i to leżący w środkowej części głównej grani, jest wyjątkowo piękny i rozległy. Wspaniale wygląda z lotu ptaka jeden z najtrudniejszych turystycznie szczytów tatrzańskich: Ostry Szczyt. Uroku dodają śliczne stawy połyskujące na dnie otaczających go dolin.
Nazwa szczytu pochodzi od jego położenia w pobliżu wyższego imiennika: Lodowego Szczytu. Nazwa słowacka zaś od jego kopulastych, obszernych kształtów.

Pierwsze wejście: József Déry i przewodnik Johann Hunsdorfer senior, 22.07.1896 r.
Pierwsze wejście zimą: Tibold Kregczy, Lajos Rokfalusy i Zoltán Votisky, 15.04.1911 r.

Na wierzchołek Małego Lodowego Szczytu nie prowadzą żadne szlaki turystyczne, toteż – wedle obowiązującego prawa – można nań wejść tylko w towarzystwie uprawnionego przewodnika tatrzańskiego.

Oto dwa warianty wejścia na ten szczyt.

Wariant A 

Najkrótsze i najłatwiejsze wejście na szczyt od znakowanego szlaku. Skala trudności „0” – „bardzo łatwo”. Czas przejścia ok. 45 min.

Z przełęczy Czerwona Ławka ku pn.- zach. w górę szeroką granią mniej więcej do połowy jej wysokości, po czym w lewo do równoległej do niej, piarżysto-skalistej rynny, cały czas po stronie Doliny Staroleśnej. Teraz w górę rynną albo skałkami i stopniami po jej lewej stronie dochodzimy aż na Harnaski Karbik, położony tuż na lewo od Harnaskiego Zwornika, będącego właściwym punktem zwornikowym trzech grani Małego Lodowego Szczytu. Dalej w lewo (ku pd.- zach.) wąską i niemal poziomą granią szczytową w kilka chwil na wierzchołek.

Wariant  B

Droga wiodąca granią od Lodowej Przełęczy. Skala trudności „I” – „nieco trudno”. Czas przejścia ok. 1 godz. 30 min.

Wariant ten jest dużo trudniejszy i bardziej eksponowany w porównaniu z wariantem A i wymaga asekuracji liną. Z Lodowej Przełęczy idziemy ku pd., początkowo łagodnie wznoszącą się ale poszarpaną granią, omijając jak najdogodniej z obydwu stron jej zęby poprzez Harnaskie Czuby i Harnaskie Zęby aż do Wyżniej Harnaskiej Szczerbiny. Teraz stromiej w górę na wierzchołek Harnaskiej Turni. Z niej łatwą granią w dół na piarżyste siodło Harnaskiej Ławki, za którą grań bystro się spiętrza. Teraz trawersem po stronie Doliny Jaworowej skalisto-trawiastymi półkami obchodzimy Harnaski Kopiniak i wchodzimy na następną skalistą przełączkę Harnaskie Wrótka. Dalej łatwiejszą już granią w górę na bliski Harnaski Zwornik i nieco w dół na małe wcięcie, zwane Harnaskim Karbikiem, gdzie spotykamy wariant A, którym w kilka chwil na wierzchołek Małego Lodowego Szczytu.
TANAP planuje wybudowanie pierwszej tatrzańskiej drogi ubezpieczonej stalowymi linami (na wzór ferrat w Dolomitach) biegnącej od Lodowej Przełęczy poprzez Mały Lodowy Szczyt na Czerwoną Ławkę.

Tekst i zdjęcia: Leszek Jaćkiewicz

Góry nr 6 (145) czerwiec 2006

(dg)