W pamięci długo pozostanie mi jeszcze myśl o tym jednym miejscu, w którym, również w przewieszeniu, bez skrzywionego grymasu na twarzy, można pozostać przez dłuższy moment – na zawołanie fotografa
Nowy, fantastyczny sektor, leżący tuż nad miasteczkiem Santa Massenza w okolicach jeziora Toblino. Oferuje wspinanie w płytach w szorstkim, dobrze uklamionym wapieniu o szarej i pomarańczowej barwie.
10 marca 2002 roku padła ostatnia nie powtórzona, wielka droga Kazalnicy, powszechnie uważana za największy problem zimowy Moka. Sukces stał się udziałem Janusza Gołębia i Grzegorza Skorka.
Igły od północy to rejon, gdzie zazwyczaj kierują swoje kroki ci, którzy w Chamonix znaleźli się po raz pierwszy. Cel wydaje się naturalny, dobrze widoczny z doliny, a sposób dostania się pod ściany – banalnie prosty.
W Górach 1-2 (164-165) 2007 znajdziecie tekst Stefana Siegrista o wspinaczce na Arwa Tower, szczycie znajdującym się w trudno dostępnym rejonie w Indiach przy granicy z Chinami. W naszym serwisie zamieszczamy szczegółowy schemat drogi...
Leży w środkowej części wybitnej grani bocznej, odchodzącej ku pd. od leżącej w grani głównej Tatr Wysokich, Cubryny.
Pod względem wysokości i dostępności Andy Peruwiańskie mieszczą się gdzieś między Alpami a Himalajami, tzn. nie ma tam udogodnień cywilizacyjnych obecnych w Alpach, ale w góry dostać się można o wiele łatwiej niż w Himalajach.
Zamieszczamy sprostowanie do topo zamieszczonego w opracowaniu 1+1 Zimowe drogi tatrzańskie z ostatniego numeru GÓR 12 (163) grudzień 2007
Ściana, która jako pierwsza przykuwa uwagę każdego zbliżającego się do Zakopanego wspinacza to mityczna północna Giewontu.
Najbardziej aktualnym przewodnikiem jest Challenge Ice Climbing autorstwa Miwa Shiro, niestety tylko w języku japońskim. Niemniej zawiera liczne fotografie...
Na początku lat osiemdziesiątych kultowy magazyn wspinaczkowy „Vertical” określił rejon Buoux mianem „Laboratorium”... - 10 faktów i ciekawostek z historii wspinania w Buoux, które warto znać.
Wybierając się na wspinanie do Parku Narodowego Szwajcarii Saksońskiej należy zaznajomić się z „Regułami wspinania w piaskowcach”
Opisaliśmy najpiękniejsze – naszym zdaniem – tatrzańskie doliny. Oczywiście, są to nasze subiektywne typy, które – mamy nadzieję – pomogą Wam dokonać samodzielnej oceny, tego co w Tatrach najpiękniejsze i najbliższe sercu.
Do bazy dolatuje się helikopterem, który kursuje co kilka dni. Aby nie tracić czasu, należy dobrze zgrać terminowo połączenie lotnicze z harmonogramem lotów helikoptera.
Niewiele zostało już w Europie terenów górskich mogących nosić miano naprawdę dzikich. Na miano takich zasługują bez wątpienia Gorgany na Ukrainie.
Każdemu, kto staje nad Morskim Okiem, rzuca się w oczy potężny, zasłaniający dużą część horyzontu, granitowy masyw wznoszący się po drugiej stronie jeziora. Wśród co płochliwszych turystów skalny mur budzi lęk i grozę...
Liczący 6856 m jest bez wątpienia najpopularniejszym szczytem Nepalu. Już w Kathmandu przyciąga uwagę na niezliczonej ilości plakatów, pocztówek, a nawet miejscowej walucie i znaczkach pocztowych
Cała dolina 'upstrzona' jest granitowymi turniami ze ścianami dochodzącymi nawet do 2000 metrów wysokości i to w dodatku w większości dziewiczymi, a większość ciekawych (skalnych) szczytów jest poniżej 6000 m n.p.m...
W związku z ogromną liczbą dzikich kanionów i skał Meksyk ma ciągle wielki potencjał, jeżeli chodzi o eksplorację, szczególnie w kwestii wspinaczki sportowej.
Odkrycie Madagaskaru jako wspinaczkowego raju to zasługa francuskiego alpinisty Bernarda Domenacha, który – prawdopodobnie – jako pierwszy dostrzegł nieodkryty jeszcze przez nikogo potencjał drzemiący w tamtejszych big-wallach.
Tsaranoro - Rejon: Madagaskar, Park Narodowy Andringitra. Wielkie ściany i wspinaczka po absolutnie wyjątkowym granicie. Zapraszamy do zapoznania się z topo masywu.
Po dziesięciu godzinach lotu z Europy znaleźliśmy się na lotnisku Narita, położonym niezbyt korzystnie, bo aż 60 km od Tokio. I chociaż pokusa odwiedzenia japońskiej stolicy była bardzo silna, nie zatrzymaliśmy się tam. W głowie mieliśmy bowiem ważniejszy cel: japoński lód.
Nazwą tą określa się zachodnią i jednocześnie najniższą część głównej grani Tatr Wysokich na odcinku od Gładkiej Przełęczy przez Gładki Wierch i Szpiglasowy Wierch, aż po przełęcz Wrota Chałubińskiego
Droga mit. Idealna prosta linia wiodąca na szczyt Mięgusza. Wymaga absolutnie dobrych warunków lodowo-śnieżnych, gdyż przy braku lodu w niektórych miejscach może być najzwyczajniej niewkaszalna.
W południowym krańcu Pirenejów kryje się niesamowity potencjał skalny – można się o tym przekonać podczas dojazdu z Balaguer do rejonów wspinaczkowych. W pobliżu Balaguer znajdują się rejony St. Llorenc de Montgai oraz Camarasa.
Ważny szczyt w środkowej części grani głównej Tatr Wysokich na Słowacji. Leży pomiędzy Ostrym Szczytem, od którego jest oddzielony przełęczą Biała Ławka (na pd.-zach.) i Lodową Kopą, od której jest oddzielony Lodową Przełęczą (na pn.).
W przypadku trzymania się kilku dużych dróg, Mali jest krajem stosunkowo łatwym do podróżowania. Wtedy można podróżować autobusami. Jeśli jednak chce się choć trochę zboczyć w dzikie tereny, podróż zamienia się w wyprawę.
Ładny szczyt w słowackich Tatrach Wysokich. Jest to końcowe i najwyższe wzniesienie krótkiej bocznej grani, odchodzącej od Hińczowej Turni na południe i rozdzielającej górną część Doliny Mięguszowieckiej na dwie odnogi: zachodnią (Hińczowa Dolina) i wschodnią (Żabia Dolina Mięguszowiecka).
Rejon cenię głównie za znakomitą jakość skały oraz wspaniałe otoczenie – ciszę, spokój, szum wody... Nie ma tu gwaru, ani tłumów, co wyróżnia Tarn pośród topowych rejonów Południa. To klimatyczne i ustronne miejsce, doskonałe na wakacyjny wyjazd.
Idylliczny krajobraz, zieleń alpejskich łąk, cisza przerywana dzwonkami pasących się krów, średnia wysokość ścian, fantastyczny alpejski wapień – tak można by najkrócej scharakteryzować Rätikon
