Budzę się rano, omiatam z siebie resztki snów i w tym momencie docierają do mnie pierwsze promienie słońca - w końcu to rajska Andaluzja... hehe (...). Dzwoni budzik, jego dźwięk stanowi zielone światło do zanurzenia się w ołowianą szarość polskiej zimy, "profanum" mojej egzystencji (...). Ze szturmowym podnieceniem, siorbiąc sobie "roiboos'a" z miodzikiem, kartkuję przewodnik. Zaczął się drugi tydzień bezchmurnego wyjazdu..., a może by tak spróbować swoich sił na Onda Vital 8c??? (...).  Zegar wystukał 7.30, trzeba jechać. Sprzęt spakowany, narzędzia i wszystkie potrzebne materiały też. Czekają mnie dzisiaj trzy przeglądy i jeden montaż, hmmm... Według niektórych stalowa wieża też ma swój urok (...). Kilka pierwszych przystawek pokazało mi, że się da, ale muszę popracować jeszcze nad wytrzymałością siłową oraz naładować akumulatorki na słońcu. Do grotki, w której znajduje się Onda, słońce dociera sporadycznie, jednak nie stanowi to problemu po wcześniejszym plażowaniu, np. na Tigresach. W dniu, który poprzedzał rest, przed ostatnim dniem wspinu, spadam trzy razy z końca trudnego pasażu. Ogranicza mnie czas... jednak zaryzykuję (...). Pozioma mżawka wytrwale próbuje sforsować barierę kurtki puchowej, przykręcam ostatni uchwyt, jeszcze tylko zdjęcia i można "uciekać"... Zaraz będzie noc... Już przecież 16.00... Kalkulacja i walka z czasem. W domu będę o 18.00, obiad, kawa i na panel. Trzask zamykanego bagażnika kończy dzisiejszy rozdział (...). Dobra..., przegrzałem przewis, jeszcze tylko rajbung i jestem w domu. Wszystkie ruchy wykonuję ze 100% pewnością... Tu się nie spada. Gdy już jest moja, następuje cisza, przez którą wracam do świata żywych, ale w stanie mentalnego "sacrum".
 Gdyby ten stan mógł trwać wiecznie...