Powrót do Miyar
Poznani nie tylko w górach.
Czasy prosperity 'ekstremalistów wysokościowych' - odpłynęły gdzieś. Chyba bezpowrotnie. Większość wyjazdów (a więc i sukcesów) naszych himalaistów był możliwy dzięki istnieniu 'przemysłu wysokościowego'. Często wtedy, przy pracach tego rodzaju można było w jeden dzień zarobić tyle, ile na przykład górnik strzałowy zarabiał w miesiąc. Jeśli nawet przesadziłem ? to w każdym razie: zarabiało się 'dość sporo'.
Tekst: Michał Król
Po ubiegłorocznym wytyczeniu drogi na Lotos Peak i ciężkim transporcie w głąb lodowca Tawa bez pomocy tragarzy, ze łzami w oczach kląłem, zastanawiając się, dlaczego to robię. Nigdy więcej! – obiecywałem sobie. Nie przypuszczałem, że kiedykolwiek zobaczę jeszcze to miejsce. Miejsce dla mnie wyjątkowe, tu bowiem zrozumiałem, czego naprawdę chcę od życia, jak pokonywać przeszkody i jak się nie poddawać...
BC. Fot. Michał Apollo
I. Rok później
Przeprawa przez rzeke. Fot. Michał Król
II. Skazani na Miyar
Pokonanie dystansu z Tingrad do Base Campu (ok. 30 km) zajęło nam 2 dni marszu. Po dotarciu na miejsce aura nas nie rozpieszczała – przez pierwsze 3 dni padał deszcz. Mimo to postanowiliśmy razem z Przemkiem uderzyć w celach aklimatyzacyjnych na pn.-zach. ścianę Tama Donog (ok. 5245 m), wznoszącego się nad doliną lodowca Nameless. Bazę wysuniętą założyliśmy na wysokości około 4237 metrów. Już następnego dnia po przybyciu do bazy i uprzednim zlustrowaniu naszej planowanej linii, wbiliśmy się w ścianę. Po przejściu ok. 500 metrów drogi, prowadzącej głównie systemem rys, nastąpiło załamanie pogody. Czekał nas zimny biwak na półce skalnej. Kuląc się z zimna, prawie całą noc chodziliśmy z jednego końca półki na drugi i to właśnie w tym miejscu wymyśliliśmy nazwę dla naszej drogi – Skazani na Miyar. Drugiego dnia, po przejściu łatwiejszej, 500-metrowej części drogi, wiodącej granią, stanęliśmy na wierzchołeku. Było to prawdopodobnie drugie wejście na szczyt.
Przemek na szcycie Tama Donog. Fot. Michał Król
III. Masala Peak
W tym czasie Michał Apollo z Markiem Żołądkiem eksplorowali dolinę leżącą po drugiej stronie rzeki Miyar. Mieli zamiar wytyczyć nową drogę na pn.-zach. ścianie dziewiczego szczytu o wysokości ok. 6000 m, wyglądem przypominającego Grandes Jorasses. Po założeniu bazy wysuniętej na 5000 m, postanowili zaatakować ścianę mikstowym zacięciem wyprowadzającym na szczyt. W przeddzień planowanego ataku plan pokrzyżowały im obfite opady śniegu. Pomimo trzydniowego oczekiwania nie nastąpiła poprawa pogody i zespół został zmuszony do zejścia do BC.
Dalszy ciąg ciekawego artykułu w GÓRACH z listopada 2006 r. 11 (150) 2007.
