75-minutowa podróż w 100-lecie TOPR-u. Ten film to zamknięta w pigułce historia jednej z najekskluzywniejszych i najbardziej legendarnych formacji ratowniczych w kraju.

Oficjalna data powstania TOPR to 29 października 1909 r.
Wjeżdżając wyciągiem krzesełkowym na Kasprowy Wierch rozpoczynamy ponadgodzinną, barwną, wyprawę w Tatry i jednocześnie podróż w stuletnią historię TOPR-u.
Wydaje się, że trudno znaleźć wdzięczniejszy temat dla dokumentu - piękno polskich gór, wyrazistość historycznych i współczesnych postaci ratowników, legenda bohaterstwa, groza przepaści, bliskość śmierci, radość ocalonych, smutek rodzin ofiar składają się na wiek obecności błękitnego krzyża w Tatrach.
Jest tylko jedno pytanie - jak zamknąć to wszystko w 75 min. filmie. Filmie, który ma pokazać nie tylko ludzi i góry, ale utrwalić wspomnienia weteranów, oddać hołd tym, którzy odeszli i pokazać teraźniejszość, tak inną od pierwszych lat TOPR-u, gdy konopna lina i niesiony na ramionach bambus, pod którym podwieszano ciało rannego, stanowiły jedyny sprzęt ratowników.

Niewykonalne.

A jednak się udało. Mimo konieczności pójścia na kompromisy, pominięcia wielu postaci i ważnych wydarzeń, których w dokumencie pomieścić się nie dało, mamy szansę ruszyć na prawdziwą wyprawę.
Czasem idziemy piechotą krok po kroku zdobywając wiedzę o tym, jak to drzewiej bywało. Czasem podwieszeni na linie pod helikopterem odbywamy błyskawiczną podróż przez emocje ratujących i ratowanych.
Spotykamy takie legendy jak: Uznański, Jagiełło, Janik, Gajewski, Augustyniak. Poznajemy codzienność i wspominamy najtrudniejsze wyprawy. Stare zdjęcia mieszają się z zapierającymi dech w piersiach filmowymi ujęciami z ćwiczeń, i akcji ścianowych.

Autorom filmu udało się utrwalić wspomnienia tych, którzy TOPR tworzyli po wojnie, jak i tych - np. Naczelnik Jan Krzysztof -  którzy zmienili go w nowoczesną, świetnie wyposażoną organizację ratowniczą.
Przez 100 lat zmieniło się wszystko od sprzętu, jakim dysponują ratownicy, po natężenie ruchu turystycznego w Tatrach. Tylko jedno pozostało niezmienne - ratownicze przyrzeczenie i gotowość  niesienia pomocy w górach, które tak ukochali.

„...Dobrowolnie przyrzekam pod słowem honoru, że póki zdrów jestem na każde wezwanie Naczelnika /.../ bez względu na porę roku, dnia i stan pogody stawię się w oznaczonym miejscu i godzinie i /.../ udam się w  góry /.../  w celu poszukiwania zaginionego i niesienia mu pomocy...”

Dlatego też słowa przysięgi spinają jak klamrą wszystkie wspomnienia i obrazy ze stuletniej historii.

Źródło: nakazdewezwanienaczelnika.pl

Dodane 2009-09-11 przez: feega

Dodaj do: